عشق و مبارزه

                       به دست گرم عاشقی دوباره می سپارمت

           غزل تو ای غرال من ستاره شمال من   

                     همیشه تا همیشه ها به دیده می نگارمت

                          بهار در بهار من امید ماندگار من 

                         به دفتر سپید دل همیشه می نگارمت   

       بیا به چشم باغ من به باور سراغ من که     

                        لحظه لحظهدر دلم چو عشق می فشارمت 

               قسم به نام هر چه او به میل حس گفتتگو 

                که دانه دانه مثل مو چو شانه می فشارمت 

         پرنده ی زمین من هیشه نازنین من       

                       تو را ندیده ام ولی ندیده دوست می دارمت

       سکوتم را به باران هدیه کردم

                                     تمام زندگی را گریه کردم

        نبوی در فراق شانهایت

                                   به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

   شب بود

        .شمع بود.

           من بودم وغم.........شب رفت شمع سوخت

                                           .من ماندم و غم

   گریه کردن تا سحر کار من است

                               شاهد من چشم بیدار من است  

      فکر کردم که او یار من است 

                                نه.فقط در فکر آزار من است

     اگر دنیای ما دنیای سنگ است بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است

         اگر دنیای ما دنیای درد است بدان عاشق شدن از بحر و رنج است

       اگر عاشق شدن پس یک گناه است دله عاشق شکستن صد گناه است

                    از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

                   گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

                     سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

                  هر لحظه جز این دسته مرا مشغله ای نیست

                        دیریست که از خانه خرابان جهانم

                     بر سقف فرو ریخته ام .چلچه ای نیست

                        در حسرت دیدار تو تو اوره ترینم

                      هر چند که تا منزل تو فاطله ای نیست

خدانگهدار به همه ی دوستان ..........

    گریه هایم بی صداست

          عشق من بی انتهاست

                     رد پای اشکایم را بگیر

                             تا بدانی خانه ی عاشق کجاست !

گله دارم

گله دارم از ابرها که نباریدند تا بلکه غم های ما را به طراوت خویش بشویند

گله دارم از ستاره ها که خاموش شدند و عقده هامان را به روشنی صبح سپردند

گله دارم از زمین که دهان باز نکرد تا ما را با همه غم ها و غصه ها فرو کشد تا دیگر

 کسی ما را اینگونه افسرده و غمگین نبیند

و گله دارم

گله دارم  از فلک که حتی لحظه ای بر وفق مراد ما نچرخید تا ما نیز طعم خوشی را آنگونه

که هست بچشیم.

دختر از پسر پرسید كه آیا اونو قشنگ میدونه ؟

پسر جواب داد : نه

دختر پرسید آیا دلش می خواد تا ابد با اون بمونه؟

پسر جواب داد : نه

سپس دختر پرسید اگه تركش كنه ؛ گریه میكنه ؟

وبار دیگه جواب شنید نه

دختر خیلی ناراحت شد ؛ و در حالی كه گریه می كرد خواست كه بره ، كه پسر شونه هاشو گرفت و گفت :

تو قشنگ نیستی ، تو زیبایی

من نمی خوام تا ابد با تو باشم ، من نیاز دارم كه تا ابد با تو باشم

و اگه تو بری من گریه نمی كنم ......................من میمیرم!!!

دخترک خنده کنان گفت که چیست

راز این حلقه ی زر

راز این حلقه که انگشت مرا

این چنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهره ی او

اینهمه تابش و رخشندگیست

مرد حیران شد و گفت:

حلقه ی خوشبختیست! حلقه ی زندگیست!

همه گفتند مبارک باشد

دخترک گفت: دریغا که مرا

باز در معنی ان شک باشد

سالها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد به ان حلقه ی زر

دید در نقش فروزنده ی او

روزهایی که به امید شوهر

به هدر رفته...هدر

زن پریشان شد و نالید که وای!

وای! این حلقه که در چهره ی او

باز هم تابش و رخشندگیست

حلقه ی بردگی و بندگیست...

به دنیا می آییم تنها برای چند لحظه این رویداد غم انگیز زیباست . میمیریم تنها برای چند لحظه این پدیده زیبا غم انگیز است. دیگر چه فرقی می كند چشمهایمان باز باشد یا بسته . آمدن همان رفتن است دنیا آنقدر ها هم كه می گفتند قشنگ نیست

اگه چشمات پرسید بگو ندیدمش... اگه گوش هات پرسید بگو نشنیدمش... اگه دستت لرزید بگو مال سرماست... اما اگه دلت لرزید به خودت دروغ نگو دوستش داری

در اینهمه آزار. در اینهمه تکرار. در اینهمه بیداد
خسته ام. بی تو خسته ام
در اینهمه دیوار. در اینهمه آوار. در اینهمه فریاد
خسته ام. من بی تو خسته ام.
دوستت دارم و میدانی. دلتنگتم و میخوانی.
باز دیشب خوابت را ندیدم. باز دیشب مثله هر شب. مثله این چند سال!
تو حتی به خوابم هم قدم نمیگذاری.
دوستت دارم و میدانی. دوستت دارم و نداری!
خدای را قسم که بی تو هیچم.
رسول را قسم که دیوانگی پیشه کردم.
در این روزگار مردم کش سخت. بی تو تنهای تنها به سوگ خویش گریه میکنم.
نیستی.
نیستم. کاش بودی و میدیدی که بی تو چه تنهایم.
کاش بعد از آنهمه دنیا گردی میفهمیدی که من کیم و تو را چگونه میخواهم.
کاش بعد از اینهمه تنهایی. اینهمه انتظار. اینهمه دوست داشتنت، برمیگشتی...
دیگر نیستی.
کاش بودی. کاش بودی. کاش بودی....

عشق سبب می شود تا انسان ها جنبه ی درخشان و نیكوی هر چیزی را مشاهده كنند.

آن ها بدی ها را نیز می بینند اما سعی می كنند تا فقط خوبی ها را ببینند.

پس فقط خوبی می بینند.

خسته ام از این کویر ... این کویر کور و پیر

این هبوط بی دلیل ... این سقوط نا گزیر

آسمان بی هدف ... باد های بی طرف

ابرهای سر به راه ... بید های سر به زیر

ای نظاره شگفت ... ای نگاه ناگهان !

ای هماره در نظر ... ای هنوز بی نظیر !

آیه آیه ات صریح ... سوره سوره ات فصیح !

مثل خطی از هبوط ... مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان ... مثل گریه بی امان

مثل لحظه های وحی ... اجتناب نا پذیر

ای مسافر غریب ... در دیار خویشتن

با تو آشنا شدم ... با تو در همین مسیر !

از کویر سوت و کور ... تا مرا صدا زدی

دیدمت ولی چه دور ! دیدمت ولی چه دیر !

این تویی در آن طرف ... پشت میله ها رها

این منم در این طرف ... پشت میله ها اسیر

دست خسته مرا ... مثل کودکی بگیر

با خودت مرا ببر ... خسته ام از این کویر !

خسته ام از این کویر ...