شاید اگر دائم بودی کنارم

یه روز می دیدم که دوستت ندارم

می خوام برم که تا ابد بمونم

سخته برای هردومون... می دونم

فکر نکنی دوری و اینجا نیستی،

قلب من اونجاست، تو تنها نیستی

خودم میرم، عکسم ولی توقابه

می شنوه حرف رو... ولی بی جوابه

غصه نخور زندگی رنگارنگه،

یه وقتایی دور شدنم قشنگه

گل قشنگم اگر صد سال پس از مرگم گورم را بشکافی وقلبم وجود داشته باشد خواهی دید روی ان نوشته شده فقط تورا دوست دارم

شقایق اینجا من خیلی غریبم آخه اینجا کسی عاشق نمیشه
عزای عشق غصش جنس کوه دل ویرون من از جنس شیشه
شقایق آخرین عاشق تو بودی تو مردی و پس از تو عاشقی مرد
تو رو آخر سراب و عشق و حسرت ته گل خونه های بی کسی برد

می بینم صورتمو تو آینه با لبی بسته می پرسم از خودم

 این غریبه کیه از من چی می خواد؟ اون به من یا من به او خیره شدم

 باورم نمیشه هر چی می بینم چشامو یه لحظه رو هم می ذارم

 به خودم می گم که این صورتکه می تونم از صورتم ورش دارم

 می کشم دستمو روی صورتم هر چی باید بدونم دستم می گه

 منو توی آینه نشون می ده می گه این تویی نه هیچ کس دیگه

 جای پاهای تموم قصه ها رنگ غربت تموم لحظه ها

 مونده روی صورتت تا بدونی حالا امروز چی ازت مونده به جا؟

می شکنم آینه رو تا دوباره  نخواد از گذشته ها حرف بزنه

 آینه می شکنه هزار تیکه می شه اما باز تو هر تیکش عکس منه

عکس ها با دهن کجی به هم می گن چشم امید و ببر از اسمون

 روزا با همدیگه فرقی ندارن بوی کهنگی می دن تمومشون

 

 

حالا که کار تو شده پر از نیرنگ و ریا
حالا که دل تو شده فرسنگها دور از خدا
به من نگو دوستت دارم که باورم نمیشه
نگو فقط تورو دارم که باورم نمیشه
تو با این چرب زبونیت هی به من دروغ میگی
میخوای گولم بزنی هی به من دروغ میگی
به من نگو دوستت دارم که باورم نمیشه
نگو فقط تورو دارم که باورم نمیشه
حالا که کار تو شده پر از نیرنگ و ریا
حالا که دل تو شده فرسنگها دور از خدا
به من نگو دوستت دارم که باورم نمیشه
نگو فقط تورو دارم که باورم نمیشه
تو با دل شکسته ام اینقده جفا نکن
حالا که دوستم نداری
اینجوری بد تا نکن
به من نگو دوستت دارم که باورم نمیش

خسته ام خسته ام از این زنده بودن های بیهوده خسته از اغوش سرد ,از بی وفایی من از این زندگی ها سخت بیزارم خسته ام خسته از دل بستن و عاشق نبودن من مرگ را در اغوش میگیرم من به خدا سلام میکنم...

آمدن گناه من نبود از بس وصف زیبایی و شکوه تو بود نه اشتباه نبود قلب من مالامال عشق بود و در عشق دروغ راهی ندارد

باز من ماندم و تنهایی و اشكی گرم و یك قلم

..........//////////..........
غم ، همدم دیرین من ، در میان چشمانم حلقه میزند و خطوط پیشانی ام را به یكدیگر نزدیكتر میكند ولی نمیگذارم ورق سفید دفترم را نمناك كند !
آه ، امروز همه چیز برای اشك ریختن برای تو مهیاست .
دست به قلم كه شدم ، شنیدم كه میخواند :
بارون رو قلب شیشه ها ، هی جا میذاره رد پا
مثل تو كه تو قلب من ، پا رو گذاشتی بی صدا
هنوز وقتی بارون میآد ، دلم عشق تو رو میخواد
میگم به هر قطره بارون ، بگین به دیدنم بیاد
و بعد ، موسیقی باران عشق بود كه مینواخت و این قلب من بود كه میسوخت و همه چیز را در ذهنم به یكدیگر میدوخت !
و زنگ ساعتم كار را تمام كرد !
زنگی كه تنظیمش كرده بودم تا یادآورم باشد .
یادآور آن لحظه های زیبایی كه در راه بودند .
یادآور آن لحظه هایی كه ... ، آن لحظه هایی كه توصیفی برایشان نتوان كرد !
و شنیدن صدای دلربای تو چقدر دلكش و زیباست .
اندیشه تو ، تخیل را در ذهنم به بار مینشاند و من مست میشوم از این رهگذر !
از این رهگذر كه خیال وهم انگیزت را در جان میپرورم !
ولی به خود می آیم !
من مانده ام و دفتری خیس و خطوطی در هم كه دلنوشته هایی از بغض غم آلودم را بر دوش میكشد !
آه ، وقتی كه برایت اشك ریختم ، چگونه در خود شكستم .
به ستاره ها خیره شدم و اشك ریختم .
صدای هق هق گلویم را شنیدم و شنیدم صدای ترك های قلبم را !
آه ، تو نبودی كه ببینی چگونه در جان خود میپیچم و میسوزم و میگریم !
به نفس نفس های دل عاشقم سوگند ، آنقدر گریسته ام كه صورتم دیگر تاب اشكهای گرمم را ندارد !
باید اشكم را تند پاك كنم تا سوزش صورتم مرا از خیال مه آلودت جدا نكند !
روزم را با اندوه به پایان میبرم و مینویسم برایت تا یادگاری باشد از لحظه های پر تب و تابم !
تا یادگاری باشد از درد دستانم كه همیشه یادگار بغضی بوده كه فرو خورده ام !
امروز همه را مینگریستم ولی آنچه را كه میخواستم ، نمیدیدم !
چهره معصوم و دلبرانه ات را میان گونه های همه آنانی جستجو كردم كه نگاهم میكردند و میگذشتند !
ولی هیچیك آنی نبودند كه آنه من باشند !
چه بگویم از شبی كه در اندوهی بگذرد از فراق .
و نباشد خیال وصالی تا مرهمی باشد برای سیل سرشكی كه درمینوردد همه بنیان وجودم را !
و چه بگویم از لحظه ای كه آخرین شعله های امید قلبم سرد شد و فروخفت .
و صبرم را دیدم كه دستی بر شانه ام كشید و گفت برو ، دیگر نخواهد آمد !
و دیدم فروریختن تصور قدمهای نازنینت كه نزدیك و نردیك تر میشوند تا تو را در آغوش من بیفكنند !
ولی لرزش زانوانم راست میگفت !
تصور آمدنت دیگر محال بود و من باید میرفتم !
ولی چگونه ؟!
چگونه میشاید از جایی گذشت كه تو را میباید دید ؟!
چگونه شایسته است و بایسته ، گذشتن از آن خیابانی كه دیگر یادگار توست ؟!
و میگذرم ...
ولی گل سرخی را چه كنم كه در دستانم میلرزد و شرمنده نگاه خیره ام به انتهای یك كوچه است ؟!
با او چه كنم ؟!
به یادت ، در همین جا بیفكنم تا یادگاری باشد از عشق ؟!
یا با خود همراه كنم و صورتم را بر تیغ هایش بگذارم و خون بگریم ؟!
تحمل جدایی اش را كه ندارم چون یادگاری است از تو !
پس با خود می آورمش !
راستی ، میخواهی ببینی اش ؟
میخواهی سرخی اش را به تماشا بنشینی ؟
پس ببین و خوب ببین تا نامم را هم ببینی بر آن برگه های زیرین .
آری ، سرخی اش را ببین تا تو را یادآور سرخی چشمانم باشد و مرا تصور سرخی گونه هایت !
ولی نه سرخی او ، نه چشمهای من و نه گونه های تو ، مرا به ماندن نمیخوانند !
و من باید بروم !
و چه زیباست شرح این لحظه كه گفت : میروم و میمیرم و می آسایم ، از عشق !
و من بی اعتنا به دستان لرزان قلبم كه میخواست پاهایم را ببندد تا بمانند ، رفتم !
هنوز چنگ زدن قلبم را به پنجره ای كه از آن دور میشدم ، احساس میكنم !
وه ، كه تصور آن لحظه هم دیوارهای قلبم را در هم میفشرد و روح ناآرامم را در خود میفسرد !
میدانی كه فرصت چندانی ندارم !
فرصتی برای درآغوش كشیدن و بوییدن و بوسیدنت !
فرصتی برای در دست گرفتن دستهای گرم و صمیمانه ات !
و فرصتی برای زندگی !
تو باش و بجای من و با خاطرات من زندگی كن !
به خاطر همه خاطرات زیبایی كه در كنار هم بودیم ، زندگی كن !
به خاطر دلهره اولین بوسه داغ و آرامی كه بر گونه های سرخت به یادگار گذاشتم ، زندگی كن !
تو را حتما به آخرین جشن تولدم دعوت خواهم كرد !
با خودت برایم دسته گلی بیاور !
سرخ سرخ !
سرخ تر از چشمانم ، اگر یافتی !
و در آن هنگامه ، من هدیه تولد هستم !
آری ، من خود هدیه این جشن خواهم بود !
و كیست كه مرا هدیه دهد ؟
كدامیك از شما مرا هدیه خواهید داد ؟
كدامیك مرا هدیه خواهید داد به خاك ؟!!
آری ، در آخرین جشن تولدم ، مرا به خاك هدیه خواهند داد !
و من آخرین جشن تولدم را به افتخار تو ، زیر خاک میگیرم !
و من منتظرم !
منتظر قدمهای نازنینت كه شاید بیایی !
بیا و ببین و بایست بر خاكی كه چشمان خونین و هق هق قلبم را برای همیشه در خود پنهان خواهد كرد !
بیا تا از روزنه تابوت ، ببینمت و عطر گل سرخ را ببویم که چه خوش گفت :
قربان وفاتم ، به وفاتم گذری كن !         تا بوت مگر بشنوم از رخنه تابوت !
میدانی آخرین جمله دلنوشته ام بر یک برگ خیس و مرطوب از اشک چشمم چیست ؟
میخواهی بدانی ؟
نوشته ام : بعد از ظهر یک روز غمگین ، یادگاری برای انتظــــــــــار !!!

قسمت نشد ببینمت خدا نگهداری کنم         

       فرصت نشد بمونمو از تو نگهداری کنم

گفتم اگه ببینمت دلکندنم سخت برات           

      اگه یک وقت بگه نرو رفتنم پر از  درد برام

گفتم صداتو نشنوم ندیده از پیشت برم           

     پشت سرم زاری نکن چیکار کنم مسافرم

من میرم ولی باز تو بدون همیشه               

        یاد تو از خاطرم فراموشم نمیشه

گل من خوب میدونی بی تو تک و تنهام        

        عزیزم اگه تو نباشی میمیرم

نامه رو تا تهش بخون گریه نکن طاقت بیار   

       نامه رو خط خطی نکن دو جملهرم دووم بیار

باور نکن یه بیوفام نامه میزارمو میرم             

      نه قسمت زندگیم اینه به کی بگم مسافرم

سهم من از تو دوری تو لحظه های بی کسی   

    قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

همیشه زنده میمونم با یاد تو ترانه هام منو ببخش اگه بدم اشکام چکیده رو نامه هام

             دیگه تموم شده فرصتام خاطرهام پیشت باشه تمومه خاطراتمم خدا نگه دارت باشه

نوشتن در مورد انهایی که دوستشان دارم برایم واهمه انگیز است
در هنگام نوشتن علامت سوال ها یکی پس از دیگری نقش نمایی می کنند
این گونه می شود که گاه خیال نوشتن را در ذهنم خط می زنم
و با ذهنی خط خطی به زیستن ادامه می دهم ؛

چگونه می توان آسمان نیلگون وجودت را در تکه کاغذی پنهان نمود
آسمانی که شاید هر ستاره ای آرزو مند درخشیدن درپهنای آن است
و من خوشحال ، که گاه دروسعت آن کورسویی می زنم
غافل از راه شیری ها
غافل از آن همه کهکشان که در درونت غوغایی به پا کرده اند
اما کاش بدانی که همین کورسو برای ادامه دادنم کفایت می کند
خدایا ، آسمانم را از من مگیر
هرچند می دانم
تو درس می خوانی
بزرگ می شوی
و شاید هم ستاره ای می شوی برای قلبی
و گیسوانت را همرنگ روشناییش می سازی
و ...
همین حقیقت هاست که گاه رنگ تاریک آزار را به خود می گیرند
که حریقی می شوند و گاه می سوزانند
و حالا دیگر کور سویی هم نیست
وستاره هم خاموش

شبی در خواب اورا با رقیبان در سخن دیدم...، نبیند یا رب انچه من من دیدم

شبی پرسیدمش با بیقراری....،بقیر از من کسی را د وست داری

                چو چشمش اشک شد از شرم جاری میان گفتهایش گفت : اری